امروز یکی از افراد تحت حمایت رو دیدم؛ خانم حدودا ۶۰ ساله ای که توی خونه ی پدریش، به تنهایی زندگی میکنه، کم بیناست و دیابت نوع یک داره.
مبلغ مستمری امدادش یک میلیون و چهارصد هزار تومنه و چهارصد تومن هم یارانه میگیره. جمعا میشه ماهی یک و هشتصد. یعنی به دو میلیون تومن هم نمیرسه و واقعا برام سواله که آدم‌ها چطور میتونن با این مبالغ ماهیانه زندگی کنن!!
امروز هم در واکنش به گریه هاش، چیزی به ذهنم نرسید جز اینکه بگم غصه نخورید!
ولی خب، خودم هم میدونم که غصه داره ما رو میخوره! و برای حل هرچه سریعتر اینهمه مشکل معیشتی، هرجوری حساب میکنم، امام زمان باید همین جمعه ظهور کنه!