صنوبر

امروز وسط حجم عظیمی از مراجعات و لیست گیری و فشار روانی و کار، یه لحظه گوشی به دست رفتم دم میز معاونمون که لیستی که نوشته بودم رو باهاش چک کنم و همزمان یه مراجع شروع کرد به صحبت و یکی از همکارا هم اومد و شروع کردیم به سلام و علیک کردن و درحالیکه لیست توی دستم بود، یک لحظه به خودم اومدم و دیدم گوشیم توی دستم‌نیست‌ :)) هی فکر کردم که وقتی پاشدم توی دستم بود! ولی بقیه ش رو یادم نمیومد تا اینکه پیش خودم گفتم احتمالا از روی عادت و ناخودآگاه گذاشتمش روی میزی که بهش رسیدم و معاونمون برش داشته. یک لحظه از به خاطر اوردن دفعاتی که معاونمون چنین کاری کرده خنده م گرفت و درحالیکه میز رو با چشم چک کردم، معاونمون رو دیدم که صد در صد مشغول مراجعات به نظر میاد و سعی میکنه به اینکه به همکارم گفتم <<شما گوشی منو ندیدید؟>> بی توجه باشه و احتمال دادم که حدسم درسته. درنتیجه بهش گفتم آقای معاون احیانا گوشی من رو شما برنداشتید؟
خیلی جدی و طمانینه گفت مگه گوشیتون رو به من داده بودید؟
گفتم نه ولی از جام که پاشدم توی دستم بود و دقیقا یادم نمیاد ولی حس میکنم یه دقیقه گذاشتمش روی میز شما و با شناختی که ازتون دارم احتمال میدم شما قایمش کردید که من سرانجام همینجوری اینور و اونور نذاشتنش رو یاد بگیرم :))
چیزی نگفت
به چک کردن میز ادامه دادم و گوشیم رو دیدم!
گفتم آقای معاون!!!
همینطور که گوشی رو برداشتم، لبخند زد و گفت خیلی راحت گوشیتون رو میبرن!
و درحالیکه همکارم و مراجع ها شاهد این لحظات بودند ادامه داد: گوشی رو همینجوری ول میکنه!
خندیدم و درحالیکه همکارم به معاونمون حق میداد گفتم: گوشی و وسایل منو نمیبرن اما یروز اگه گوشی منم ببرن من باور نمیکنم! اینقدر آقای معاون وسایل منو جهت آموزش برداشته و من متوجه نشدم که فکر میکنم هرچی رو یه جایی جا بذارم، تهش دست معاونه! :)))
خودش هم خنده ش گرفته بود و من حقیقتا امیدش رو دوست دارم
بعد از دوسال خداشاهده اگه من بودم میگفت ولش کن! یاد نگرفت که نگرفت؛ بذار گوشیشو ببرن!
حالا این که من معتقدم گوشی و وسایل منو هیچوقت نمیبرن و این حرکتم خیلی از روی عادت و ناخودآگاهه که اصلاح نشده، در عدم اصلاحش مزید بر علته! :))) (یعنی اگه معاونمون بر نداره که یهو غیب بشه، عمیقا حس میکنم مردم اینقدر خوبن که خودشون مواظب هستن و واقعا حس نمیکنم باید خیلی مراقب وسایلای شخصیم باشم! همیشه همونجایی که میذارمش (دم دست) هست و حتی انگار اهمیت لیستی که تهیه میکنم‌ توی ذهنم از گوشی و کیفم بیشتره:)) خطرناکه واقعا)